Wydawca treści

Parki krajobrazowe

Cały obszar Nadleśnictwa leży w granicach Parku Krajobrazowego Doliny Sanu

Park Krajobrazowy Doliny Sanu

 

Zgodnie z ustawą o ochronie przyrody z 1991 r. park krajobrazowy jest obszarem chronionym ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe, a celem jego utworzenia jest zachowanie, popularyzacja i upowszechnianie tych wartości w warunkach racjonalnego gospodarowania. Grunty w granicach parku pozostawia się w gospodarczym wykorzystaniu.

Cały obszar Nadleśnictwa leży w granicach Parku Krajobrazowego Doliny Sanu.

Park Krajobrazowy Doliny Sanu powstał na mocy Rozporządzenia Wojewody Krośnieńskiego w 1992 roku. Powierzchnia parku według rozporządzenia wynosi 35 635 ha, jednakże Rozporządzenie Rady Ministrów, o powiększeniu BdPN-u, spowodowały jednoczesne zmniejszenie powierzchni PK Doliny Sanu do 33 480 ha.

Celem utworzenia Parku było zachowanie unikalnych walorów krajobrazowych i przyrodniczych terenów położonych w południowo-wschodniej części województwa podkarpackiego.

Środowisko przyrodnicze Parku odznacza się unikatowością różnorodnych elementów przyrodniczych, wynikających z różnorodności fizjograficznej obszaru. Dolina Sanu, tworząca liczne zakola i przełomy, odgraniczona jest od północy pasmem obficie zalesionego Otrytu, a od południa leśnymi masywami Dwernika – Kamienia i Magury Stuposiańskiej. Teren ten w 80% pokrywają lasy, użytki rolne stanowią zaledwie 15% powierzchni Parku. Prawie 50% powierzchni lasów to drzewostany stuletnie i starsze. Zróżnicowanie siedliskowe i biocenotyczne parku przy małej penetracji ludzkiej sprawia, że jest to jedna z najbogatszych ostoi fauny puszczańskiej i wodnej ( rzeka San najbogatsza z polskich rzek karpackich).

Flora naczyniowa parku liczy 806 gatunków. Duży udział w niej mają gatunki górskie, w tym: 38 gatunków wysokogórskich ( 9 alpejskich i 29 subalpejskich), 64 gatunki reglowe i 25 gatunków ogólnogórskich. Kończy się tu zasięg 12 gatunków wschodniokarpackich ( np. wężymord górski, goździk skupiony, olsza zielona, smotrawa okazała itd.) oraz niektórych zachodniokarpackich (np. ciemiężyca zielona, starzec kędzierzawy). Tutaj przebiega północna granica występowania świerka.

Najcenniejsze fragmenty przyrody chronione są rezerwatami (Zakole, Dwerniczek, Hulskie i Krywe), a w przyszłości ośmioma projektowanymi. Ciekawsze fragmenty gruntów niezalesionych chronione w postaci trzech użytków ekologicznych ( Krywe, Hulskie i Tworylne).