Wydawca treści Wydawca treści

Leśny Kompleks Promocyjny "Lasy Bieszczadzkie"

Informacje ogólne  

Leśny Kompleks Promocyjny „Lasy Bieszczadzkie" został utworzony Zarządzeniem Nr 63 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w dniu 29 listopada 2011 r. na terenie Nadleśnictw Stuposiany, Lutowiska i Cisna na łącznej powierzchni 24 234 ha.

Leśny Kompleks Promocyjny „Lasy Bieszczadzkie" został decyzją Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w styczniu 2015 r. powiększony do 69,5 tys. ha. To niemal trzykrotnie więcej niż dotąd zajmował.

Od 2015 roku Leśny Kompleks Promocyjny „Lasy Bieszczadzkie” tworzą w całości nadleśnictwa: Baligród, Cisna, Lutowiska i Stuposiany.

 Na obszarze LKP istnieją rezerwaty przyrody :

„Zakole" - rezerwat o powierzchni 5,25 ha został utworzony w 1970 r., celem zachowania zespołów pierwotnej roślinności torfowiskowej. Położony jest na wysokości ok. 570 m n.p.m. Maksymalna miąższość torfu wynosi ok. 3,35 m. Zbudowany jest z warstw torfu niskiego i przejściowego, natomiast warstwę przejściową budują torfy typu wysokiego. W rezerwacie wyróżniono dwa zbiorowiska roślinne:

 - nieleśne – reprezentowane przez zespół Sphanetum magellanici (mszar wysokotorfowiskowy). Zbiorowisko to charakteryzuje się wysokim udziałem mchów
i torfowców.

 - leśne – reprezentowane przez zespól Vaccinio uliginosi – Pinetum (bór bagienny), wyróżniający się niską bonitacją drzew oraz masowym udziałem gatunków charakterystycznych zespołu: borówki bagiennej oraz bagna zwyczajnego.  Drzewostan buduje świerk pospolity. Jako domieszka występuje brzoza omszona. Warstwa krzewów jest słabo rozwinięta, głównie składa się z kruszyny pospolitej 
i sporadycznie jarzęba pospolitego. W runie dominuje borówka czarna, borówka brusznica i borówka bagienna.

„Olszyna łęgowa w Kalnicy" - rezerwat  o powierzchni 13,69 ha utworzony w 1971 roku. Przedmiotem ochrony w rezerwacie „Olszyna łęgowa w Kalnicy" jest fragment górskiego lasu łęgowego z dużym udziałem olszy czarnej w drzewostanie. Głównym zbiorowiskiem występującym na terenie rezerwatu jest olszyna bagienna Caltho-Alnetum. Przeważają tu gatunki typowe dla siedlisk wilgotnych świeżych związanych z lasami oraz torfowiskami. Rośliny prawnie chronione reprezentuje 13 gatunków, z których 8 podlega ochronie ścisłej. Na szczególną uwagę zasługuje tojad wschodniokarpacki oraz gatunki z rodziny storczykowatych.

„Sine Wiry" - rezerwat o powierzchni 450,49 ha utworzony został w 1987 r. Przedmiotem ochrony rezerwatu jest przełomowa dolina Wetliny z korytem bogatym w liczne formy skalne w postaci progów, płyt ześlizgowych, osuwisko Połoma, jezioro zaporowe, interesujące zespoły roślinne, w tym jaworzyna górska. Dominującym leśnym zbiorowiskiem roślinnym jest zbiorowisko grądu typowego (ok. 31% pow. rezerwatu), buczyny karpackiej (29% pow. rezerwatu), olszyny karpackiej (22% pow. rezerwatu),  oraz kwaśnej buczyny górskiej (13% pow. rezerwatu). Wśród nieleśnych zbiorowisk roślinnych najliczniej reprezentowane są łąki z rzędu Arrhenatheretalia.  Świat roślin na terenie rezerwatu jest bardzo bogaty, występuje tu około 350 gatunków roślin naczyniowych w tym 21 podlegających ochronie ścisłej i 7 ochronie częściowej.

„Krywe" - rezerwat o powierzchni 511,73 ha utworzony został w 1991 roku. Przedmiotem ochrony rezerwatu jest przełomowy fragment doliny Sanu pod pasmem Otrytu z wieloma interesującymi zbiorowiskami roślin oraz stanowiskami rzadkich roślin i zwierząt. Do największych osobliwości należy wąż Eskulapa, gatunek określony jako wymierający. Wąż Eskulapa tworzy na terenie rezerwatu jedną
z nielicznych populacji tego gatunku w Polsce.

„Cisy na Górze Jawor" – pierwszy rezerwat utworzony w polskiej części Bieszczadów Zachodnich w 1935 r. Ochroną objęte jest naturalne stanowisko cisa pospolitego Taxus baccata zlokalizowane na południowych stokach góry Jawor pomiędzy miejscowością Bystre a Jabłonkami.

„Woronikówka" – rezerwat florystyczny powstały w 1989 r. Ochronie podlega naturalne stanowisko cisa pospolitego. Wykształciła się tu również jaworzyna z języcznikiem zwyczajnym Phyllitis scolopendrium. Do rezerwatu prowadzi krótka ścieżka przyrodnicza.

„Gołoborze" – rezerwat przyrody nieożywionej utworzony w 1969 r. Ochroną objęte są najniżej położone w Karpatach rumowiska skalne. Przez rezerwat prowadzi ścieżka przyrodnicza. W niewielkiej odległości znajduje się źródło mineralne oraz pozostałości sztolni. Do rezerwatu można dojechać od strony m. Bystre w kierunku wis Rabe k/Baligrodu.  

LKP „Lasy Bieszczadzkie" położny jest w całości na obszarze Natura 2000, w obu dyrektywach: Siedliskowej (SOO) i Ptasiej (OSO) .

LKP „Lasy Bieszczadzkie" położony jest również w całości na obszarze Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie" .

LKP jest obszarem funkcjonalnym o znaczeniu ekologicznym, edukacyjnym i społecznym. Celem jego utworzenia jest promocja trwale zrównoważonej gospodarki leśnej oraz ochrona zasobów przyrody w lasach.

LKP „Lasy Bieszczadzkie" położony jest na pograniczu Karpat Zachodnich i Wschodnich. Tereny te posiadają dużą naturalność oraz wysokie walory przyrodnicze i krajobrazowe.

 

To warto zobaczyć:

A) Na terenie Nadleśnictwa Stuposiany:

1.  Zagroda żubrów - powstała w 2012 r. i zlokalizowana na trasie Stuposiany - Muczne. Najistotniejszym zadaniem zagrody jest kontynuacja hodowli żubra białowiesko-kaukaskiej, która zapoczątkowana była w Nadleśnictwie Stuposiany w 1963 r. Zagroda jest również elementem ochrony przyrody, jak również pełni funkcję edukacyjną – jest to jedyna w Polsce zagroda pokazowa żubrów linii białowiesko-kaukaskiej, tzw. górskiej. Wstęp do zagrody jest bezpłatny. Istnieje możliwość skorzystania z prelekcji na temat tego gatunku, prowadzonych przez pracownika nadleśnictwa, przy grupie min. 10 osób.

2. Centrum Promocji Leśnictwa w Mucznem – obiekt ten powstał w wyniku modernizacji. Obecne Centrum Promocji Leśnictwa to dawny hotel robotniczy, powstały w latach 70. Obiekt ten łączy elementy edukacji i turystyki. Powstanie CPL niewątpliwie wzbogaciło ofertę edukacyjno-przyrodniczo-leśną na terenie całego LKP „Lasy Bieszczadzkie” oraz ofertę turystyczną. Przy CPL znajduje się pawilon wystawowy ze stałą ekspozycją fauny i flory bieszczadzkiej oraz arboretum krzewów polskich.

3. Pawilon wystawowy przy Centrum Promocji Leśnictwa – w pawilonie znajduje się 6 ekspozycji przedstawiających faunę i florę Bieszczadów Każda z wystaw przedstawia inną porę roku i prezentuje inne gatunki zwierząt, roślin i grzybów. Dzięki multimediom jest możliwość wysłuchania ciekawostek o gatunkach, które opowiada Ksawery Jasiński. Dodatkowo w godzinach zwiedzania pawilon obsługiwany jest przez edukatora leśnej, który odpowiada na wszelkie pytania i udziela dodatkowych informacji. Istnieje również możliwość organizacji zajęć edukacyjnych dla większych grup.

4. Arboretum Krzewów Polskich – powstało z myślą o poszerzeniu wiedzy dendrologicznej i botanicznej. W arboretum można zobaczyć gatunki drzew, krzewów i roślin występujących na terenie Bieszczadów jak i całej Polski. Ścieżki, które są poprowadzone przez arboretum są opatrzone tablicami informacyjnymi umożliwiającymi zdobycie wiedzy. W cieniu drzew będzie można odpocząć w specjalnie przygotowanym do tego miejscu, nad brzegiem potoku.

5. Plenerowe Muzeum Węgla Drzewnego – Bieszczady są kojarzone z dymiącymi retortami. Z uwagi na dużą bazę surowcową w postaci dużych zasobów drewna bukowego, wypalanie węgla drzewnego ma tu długą tradycję. Jeszcze kilka lat temu na trasie Stuposiany – Muczne funkcjonował wypał węgla drzewnego, który wzbudzał duże zainteresowanie. Czynniki ekonomiczne doprowadzają, jednak, do zamykania kolejnych wypałów. Dlatego, by ocalić pamięć, Nadleśnictwo Stuposiany stworzyło w miejscu wcześniejszego wypału muzeum o tej tematyce. Wybudowany został mielerz, ustawiono retortę, tablice edukacyjne oraz przykładowy barak mieszkalny w którym zostały ustawione portrety wypalaczy, które uwiecznił Paweł Malarczyk.

6. Taras widokowy Pichurów  - panorama Bukowego Berda, Krzemienia, Kopy Bukowskiej i Halicza.

7. Filary  mostu  leśnej  kolejki wąskotorowej  (funkcjonującej w latach 1904 – 1936)  na potoku Roztoki. 

 

B) Na terenie Nadleśnictw Lutowiska, Cisna i Baligród:

1. Dwernik – Kamień (1004m) – efektowny widok na bieszczadzkie połoniny

2. Ruiny cerkwi w Hulskiem – pozostałości po murowanej cerkwi p.w. św. Paraskewy z 1820 r. , dzwonnicy oraz cmentarza

3. Wodospad Szepit na potoku Hylatym  - najwyższy wodospad w Bieszczadach

4. Ruiny cerkwi w Krywem – pozostałości po murowanej cerkwi p.w. św. Paraskewii z 1842 r.

5. Rezerwat „Sine Wiry" – przełom rzeki Wetlinka u stóp góry Połoma z licznymi progami skalnymi i głazami

6. Pozostałości po cerkwiach i cmentarzach w miejscowościach Jaworzec, Łuh i Zawój

7. Polany widokowe na Dziurkowcu (1188 m) i Płaszy (1163 m) – pasmo graniczne ze Słowacją.

8. Dolina Łopienki -  jedna z najbardziej znanych nieistniejących bieszczadzkich wsi położona na terenie nadleśnictw Baligród i Cisna, u podnóży Łopiennika (1069 m n.p.m.). W miejscu tym zachowała się jedynie cerkiew pod wezwaniem Świętej Męczennicy Paraskewii. Obiekt ten dzięki staraniom Zbigniewa Kaszuby oraz Towarzystwa Karpackiego po długim okresie prac został odrestaurowany i oddany do użytku. Dziś można go zwiedzać, poczuć mistyczną atmosferę tego miejsca, a w pierwszą niedzielę października wziąć udział obrzędach odpustowych. Z Łopienki można wyruszyć wytyczonymi przez Nadleśnictwo Baligród ścieżkami w kierunku przełęczy Hyrcza, a stąd aż na szczyt Korbani (894,2 m n.p.m.), na którym wybudowano wieżę widokową. 

9. Korbania (894,2 m n.p.m) – szczyt oraz teren przyległy jest przykładem zarastającej reglowej polany pasterskiej, której dzięki staraniu leśników przywrócono dawny charakter. Wybudowanie drewnianej, trzypoziomowej wieży umożliwiło podziwianie widoku od Zalewu Solińskiego przez pasma Żukowa i Otrytu, aż do połonin. Na nieoczekiwane zmiany pogodowe przygotowany został drewniany schron. Od szczytu wytyczone zostały dwie ścieżki oznaczone na czerwono w kierunku miejscowości Bukowiec oraz ścieżka oznaczona na zielono w kierunku przełęczy Hyrcza do Łopienki.

 Członkowie rady LKP "Lasy Bieszczadzkie" na lata 2015-2019:

  1. Leopold Bekier – dyrektor Bieszczadzkiego Parku Narodowego
  2. Marek Andruch – Starosta Bieszczadzki, Starostwo Powiatowe w Ustrzykach Dolnych
  3. Andrzej Olesiuk – Starosta Leski, Starostwo Powiatowe w Lesku
  4. Renata Szczepańska – Wójt Gminy Cisna, Urząd gminy Cisna
  5. Krzysztof Mróz – Wójt Gminy Lutowiska, Urząd Gminy Lutowiska
  6. Krzysztof Gądek – radny, Rada Gminy Lutowiska
  7. Agnieszka Marcela – I Zastępca Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Regionalny Konserwator Przyrody
  8. Łukasz Piróg – P.O. Dyrektora Zespołu Karpackich Parków Krajobrazowych
  9. Prof. dr hab. Wanda Olech –Dziekan Wydział Nauk o Zwierzętach Katedra Genetyki i Ogólnej Hodowli Zwierząt SGGW W Warszawie
  10. Prof. dr hab. Kajetan Perzanowski – Pracownik naukowy, Stacja badawcza Fauny Karpat, Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Ustrzykach Dolnych
  11. Prof. dr hab. Jerzy Szwagrzyk – prof. dr hab. Nauk leśnych w zakresie biologii, ekologii roślin, UR w Krakowie
  12. Dr. Mirosław Welz – Wojewódzki Lekarz Weterynarii
  13. Grzegorz Chudzik –  Członek Grupy Bieszczadzkiej GOPR
  14.  Stanisław Orłowski – Stowarzyszenie Przewodników Turystycznych Karpaty
  15.  Małgorzata Tkacz – nauczyciel, Zespół Szkół w Lutowiskach
  16.  Jacek Szarek – Dyrektor Oddziału Telewizji Polskiej w Rzeszowie
  17.  Paweł Stańko – Stowarzyszenie Bieszczadzkie Trasy Narciarskie
  18.  Filip Zięba – Tatrzański Park Narodowy
  19. Bogdan Pyzocha – Fundacja Bieszczadzka
  20.  Dariusz Anderwald – Leśny Zakład Doświadczalny SGGW
  21. Dr hab. Tomasz Mokrzycki – entomolog, SGGW
  22. Andrzej Ryś – stanowisko ds. Ochrony przyrody i ekosystemów leśnych, N-ctwo Strzałowo,
  23. Bogdan Rzońca – Poseł na Sejm RP
  24. Włodzimierz Podyma – emerytowany Nadleśniczy Nadleśnictwa Stuposiany
  25. Dr inż. Piotr Bilański – Uniwersytet Rolniczy w Krakowie, wydział leśny
  26. Julia Kubica – Dyrektor Gminnego Centrum Kultury i Ekologii w Cisnej
  27. Dr hab. Wojciech Grodzki –Instytut Badawczy Leśnictwa
  28. Artur Sawicki – główny specjalista, Instytut Badawczy Leśnictwa
  29. Jerzy Antosz – przedsiębiorca branży drzewnej oraz turystycznej
  30. Dariusz Górka – przedsiębiorca branży leśnej
  31. Grzegorz Leśniewski – fotografik przyrody, przyrodnik
  32. Robert Stępień – wójt gminy Baligród
  33. Bogusław Kochanowicz – wójt Gminy Czarna
  34. Danuta Kornaga – dyrektor Gimnazjum w Czarnej
  35. Anna Łysyganicz – dyrektor Szkoły podstawowej w Czarnej

Na pierwszym posiedzeniu Rada wybrała ze swego grona prof. Kajetana Perzanowskiego na przewodniczącego, Jacka Szarka, dyrektora TVP Rzeszów na zastępcę oraz Grzegorza Chudzika z Grupy Bieszczadzkiej GOPR  na sekretarza - osoby te stanowią prezydium rady.